آرشیو برچسب: کنترل دسترسی

از گذشته تا کنون، بشر متکی بر اقیانوس ها بوده است. با شروع معاملات با کشورهای دیگر، اهمیت بندرگاه های اطراف جهان افزایش یافته و امروزه این بندرگاه ها نقشی کلیدی را به عنوان بخشی مهم در زیربنای حمل و نقل جهانی ایفا میکنند. این بندرگاه ها باعث باز شدن دروازه ای رو به سوی جهان بیرونی شده و این امکان را برای ملیت های مختلف فراهم نموده اند که به اقتصادهای صادرات-محور تبدیل شده و از معاملات خارجی بهره مند شوند. با جهانی سازی هر چه بیشتر دنیای بشر، نقش بندرگاه ها تغییر یافته است و در کنار مزایای اینگونه معاملات، چالش ها و فشارهایی مرتبط با مدیریت امنیت نیز به وجود آمده است.

این صنعت مملوء از تناقضات است. علیرغم توسعه سریع بندرگاه ها، بدون شک مدیریت امنیت مورد نیاز خواهد بود و از سوی دیگر احساس نیاز به سرویس های امن، کارآمد و قابل کنترل حس خواهد شد. همچنین بر اپراتورها فشاری مبنی بر حصول اطمینان از قرارگیری درست سیستم ها وجود دارد. با این حال، در مناطق نظارت بندرگاهی بزرگ و در برخی از شرایط پیچیده، مدیریت و کنترل این نوع دفاع غیرنظامی میتواند بسیار سخت تمام شود.

تحت خطر بودن امنیت بندرگاهی

یک منطقه بندرگاهی معمولا چندین کیلومتر مربع را پوشش میدهد، اما برخی از نواحی بندرگاهی به ده ها کیلومتر مربع هم میرسند. بنابراین با پوشش دهی یک قلمروی بزرگ با سیستم حمل و نقل پیچیده، سپس افزودن تعداد زیادی ورودی و فنس های پیرامونی، کانال های طولانی، فضاهای ذخیره سازی با مقیاس بزرگ و تعداد محل های ایست و لنگر اندازی، این موضوع تعجب آور نخواهد بود که نیازهای امنیتی باعث افزایش قابل توجه تعداد ایستگاه های کاری در سراسر یک بندرگاه میشود. اما در صورت تکیه بر دفاع غیرنظامی، ­امنیت دریایی چگونه به مدیریت و بررسی عملیات های عادی میپردازد؟ در حال حاضر با توسعه تکنولوژی، مهاجرین غیرقانونی و جرائم سازماندهی شده روی مدیریت امنیت تاثیر گذار بوده اند. اما بکارگیری منابع انسانی برای انجام مبارزه ای کارآمد، بسیار بی فایده خواهد بود و در اکثر موارد، نقش فرد مورد نظر بسیار یکنواخت و خسته کننده خواهد شد. بنابراین آنچه منطقی می نماید، ترکیب رویکردهای محافظتی با دفاع هوشمند است.

مدیریت های چندگانه

تبادل و به اشتراک گذاری داده ها بخشی از فرآیند اطلاعاتی سازی است. بندرگاه ها هر یک از ایستگاه های کاری را به عنوان واحدی می بینند که داده های مربوط بازبینی ویدئویی را به دست می آورند. در بیشتر موارد، بکارگیری و مدیریت ویدئوها و داده های بیزینسی به صورت نسبی متکی بر هر یک از این ایستگاه ها هستند. بنابراین فقدان نوعی سیستم امنیتی تحت شبکه وجود دارد که یکپارچه، سیستماتیک و چندسطحی باشد. از همه مهمتر، بندرگاه ها باید به متعادل سازی تقاضا برای اختصاص درست و کنترل دسترسی از مراکز بازبینی به زیرمجموعه این مراکز، زیرمجموعه مراکز به نقاط بازبینی موجود در گمرکات، ادارات امنیت عمومی واقع در بندرگاه ها، ادارات دریایی و دفاع مرزی و غیره بپردازند.

اصلاح هوشمندانه بندرگاه ها

با ظهور بندرگاه های هوشمند، نیاز به مدیریت امنیت هوشمندانه بیشتر از پیش خود را نمایان میسازد، مخصوصا در تشخیص اتوماتیک کانتینرها، کارمندان و رانندگانی که به صورت مداوم وارد بندرگاه و یا از آن خارج میشوند. برای پشتیبانی از اطلاعیه های سیستم مدیریت اطلاعات ﴿IMS﴾ در هر یکی از مراحل مهم این جریان، یک سیستم مدیریتی چندرسانه ای نیاز است که از آن میتوان در کنار یک سیستم  ورود و یک سیستم امنیتی استفاده نمود. نصاب ها میتوانند داده های ابتدایی را از طریق برچسب های الکترونیکی و دوربین ها به دست آورند و بدین شکل یک فرایند کامل و یک سیستم کنترل مدیریت چندسویه را برای محموله های ورودی و خروجی محقق سازند. در عین حال امنیت بندرگاه ها را میتوان از طریق ترکیب و همکاری تکنولوژی تشخیص چهره، تجزیه و تحلیل ردیابی و ابزارهای حرکت ویدئویی با دستگاه های پخش و اخطار صوتی تضمین نمود.

تقاضاهای بازبینی چالش برانگیز

با تکامل وپیشرفت مداوم نیازهای بازبینی محصولات و تکنولوژی نظارت ویدئویی، بکارگیری این سیستم ها در مناطق بندرگاهی نیازمند پیشروی با نیازهای روز است. نخست، تصویربرداری با کیفیت بالا: از آنجایی که بندرگاه ها حجم زیادی از افراد، خودروها و قایق ها را در سراسر حوزه خود جمع میکنند، برای تشخیص جزئیات باید از یک دوربین با رزولوشن بالا استفاده کرد تا قادر به انجام این کار باشد. علاوه بر این، میزان روشنایی پایین و بازبینی دورادور در شب از جمله مسائلی هستند که باید مورد توجه قرار بگیرند. در بندرگاه ها، عمده ی حملات در طول شب یا در جریان مه غلیظ صورت میگیرند، بنابراین چگونگی اطمینان حاصل نمودن از امنیت بندرگاه در چنین شرایطی موضوعی حائزاهمیت است. تقاضای بالای فعلی برای استفاده در بندرگاه ها شامل نظارت دورادور، بازبینی به صورت پانوراما و محصولاتی میشود که ضدانفجار و ضدزنگ هستند.

بنابراین بندرگاه های جهانی درگیر شرایط چالش برانگیزی هستند. یافتن راهی برای حل و فصل این شرایط موضوعی مهم است.

برگرفته از مجله Git-Security

http://www.didarc.com/fa/news/an-introduction-to-harbour-surveillance

اثرانگشت هنوز هم به عنوان بیومتریک اصلی در دستگاه های کارت خوان و کنترل دسترسی تلقی میگردد. با این حال برخی از محدودیت ها کاربران را بر آن داشته است که به دنبال امکانی برای افزودن سایر بیومتریک ها در کنار اثرانگشت باشند. بنابراین چهره تبدیل به راهکاری عملی و موفق میشود.

بیومتریک متداول برای کنترل دسترسی، استفاده از اثرانگشت بوده و بسیار جا افتاده است. طبق تحقیق انجام شده توسط یِیل، در سال 2016 بیومتریک های اثرانگشت-محور با درآمدی غالب بر 4.45$ میلیارد دلار و سهم بازاری در حدود 91 درصد، بازار جهانی بیومتریک ها را تحت تسلط خود گرفته بود. طبق این تحقیق، در سال 2016 بازار بیومتریک های اثرانگشت-محور در مقایسه با سایر راهکارهای سخت افزاری بیومتریکی که طبق پیش بینی ها سهم بازاری 250$ میلیونی داشته اند، به تنهایی ارزشی برابر 4.1$ میلیارد پیدا کرده بود.

طبق گزارش ارائه شده توسط تکناویو نیز بین سالهای 2017 تا 2021 انتظار میرود که بازار جهانی بیومتریک های اثرانگشت-محور نرخ رشد مرکب سالانه ای برابر 12 درصد داشته باشند. طبق این گزارش: « بکارگیری گسترده ی بیومتریک های اثرانگشت-محور در بخش بهداشت و درمان یکی از فاکتورهای کلیدی رشد این بازار است. در بازه ی زمانی پیش بینی شده، منطقه آسیا-اقیانوسیه بزرگترین درآمدزایی را برای این بازار جهانی خواهند داشت. این میزان از درآمدزایی عمدتا بخاطر استفاده ی روبه افزایش دولت های کشورهایی چون هند از بیومتریک های اثر-انگشت محور بوده است؛ استفاده از این سیستم ها به آنها کمک میکند تا حضور کارکنان و میزان سهمیه بندی را نظارت و بازبینی کرده و از کنترل مرزها اطمینان حاصل کنند.»

علیرغم گستردگی استفاده از راهکارهای اثرانگشت-محور، این راهکارها محدودیت هایی نیز دارند.

مشتریان ارزش امنیت و آسودگی مضاعف بیومتریک های امروزی را دانسته و استفاده از آنها را ترجیح میدهند، چرا که این افراد در گذشته تجربه های ناموفق و ناراضی کننده ای از استفاده از تکنولوژی های تشخیص اثرانگشت و قابلیت اعتماد به آنها داشته اند. به عنوان مثال، طبیعت کارهایی چون حفر معادن زغال سنگ یا ساخت و ساز ساختمان ها به گونه  ای است که باعث ایجاد آثار انگشتی بی کیفیت وتقریبا صاف در کارگران میشود. در چنین مواردی شناسایی آثار انگشت کارکنان با یک دستگاه تشخیص اثرانگشت تک وجهی نامحتمل به نظر میرسد. اخیرا برخی از فروشندگان نوعی تکنولوژی جدید را معرفی و عرضه کرده اند که از قرار معلوم تشخیص آثارانگشتی تقریبا عالی را تضمین میکنند. فرقی نمیکند که لنزها یا الگوریتم های تطبیقی ارائه شده توسط فروشندگان به چه میزان قدرتمند باشد، همچنان درصد بخصوصی از افراد باقی خواهند ماند که آثار انگشت آنها به خاطر سن، رنگ پوست یا “شرایط ظاهری” انگشتان – به عبارت دیگر چروکیدگی، بریدگی، خراشیدگی یا آغشتگی به روغن/وسایل آرایشی- به راحتی قابل شناسایی نیستند.

روایتهای متعددی از عدم موفقیت دستگاه های تشخیص اثرانگشت در احراز هویت کاربران وجود دارد. به عنوان مثال طبق گزارش ایندین اکسپرس، چندین فروشگاه اف.پی.اس در دهلی نو شاهد دست-خالی بازگشتن افراد بوده اند که این موضوع بخاطر عدم کارکرد دستگاه های پایانه فروش الکترونیکی یا عدم موفقیت در تشخیص آثار انگشت افراد اتفاق افتاده بوده است.

رجوع به دستگاه های تشخیص اثرانگشت-چهره

این موضوعات کاربران را بر آن داشته است که راهکارهای بیومتریکی چندوجهی را با بیومتریک های اثرانگشتی و سایر بیومتریک ها ترکیب کنند. با گنجاندن چند سنسور بیومتریکی مختلف – یعنی اثرانگشت، چهره، رگ های کف دست، عنبیه و رگ-اثرانگشت – در یک دستگاه واحد، درصد بالاتری از کاربران با موفقیت ثبت و احراز هویت خواهند شد.

برخی از آثار انگشت برای شناسایی بسیار دشوار هستند. آثار انگشت قدیمی و فرسوده نیز دربرخی موارد چندان قابل اعتماد نیستند. سیستم های تشخیص چهره در برخی از موارد بهتر عمل میکنند، اما گاهی این سیستم ها در تشخیص دچار مشکل میشوند. بنابراین استفاده از چندین حالت مختلف باعث بهبود قابلیت اعتماد به این سیستم ها میشود.

برخلاف دورنمای ترسیم شده، تقاضا برای دستگاه های تشخیص اثرانگشت-چهره به علت مزیت های مختلف آنها افزایش یافته است. با در نظر گرفتن فاکتور هزینه میتوان گفت که تشخیص چهره گزینه ی خوب بعدی پس از تشخیص اثرانگشت است، چرا که در تشخیص چهره نیازی به لمس چیزی نیست. با بکارگیری سیستم های تشخیص چهره، مواردی چون کثیفی، چین و چروک و نظافت دیگر مسئله برانگیز نخواهند بود، چرا که این سیستم ها برای ارزیابی فرد موردنظر از ویژگی های ظاهری چهره ی افراد استفاده میکنند. همچنین در این سیستم ها، شرایط پوست صورت اهمیتی ندارد. با کمک تکنولوژی های تشخیص چهره جدید، ثبت چهره ی افراد به سادگی ارائه ی یک فایل تصویری بوده تا بدین شکل کاربر مربوطه بتواند به صورت دورادور چهره ی خود را ثبت کند. به این دلایل، سیستم های تشخیص چهره اغلب به عنوان یک تکنولوژی بیومتریکی مناسبتر تلقی میشوند.

دقت و درستی تکنولوژی های تشخیص اثرانگشت و چهره هر دو تضمین شده است. با این حال تکنولوژی های تشخیص چهره نیازی به هیچگونه تماس نداشته و برای صنایعی مناسب هستند که به دلایلی چون طبیعت آن کار یا حفظ قدرت و استحکام دستگاه مربوطه نمیخواهند که کارکنان با آن دستگاه در تماس باشند.

صنایع اقتصادی، بهداشتی، اتوماسیون و تولیدی از جمله صنایعی هستند که از این تکنولوژی بهره میبرند. درخواست های زیادی از سوی صنایعی وجود دارد که خواهان تایید بدون تماس و در عین حال دقیق هستند، دستگاه های تشخیص چندوجهی چنین قابلیتی را در اختیار افراد قرار می دهند.

در آینده پتانسل رشد دستگاه های تشخیص اثرانگشت-چهره بسیار بزرگ خواهد بود. فقط کافی است که نگاهی به گوشی هوشمند خود بیاندازید. تمامی گوشی های هوشمند دیروز (و امروز) به نظر میرسد که دارای سنسورهای اثرانگشت باشند. موضوع مورد بحث فعلی، استفاده از قابلیت تشخیص چهره برای دسترسی پیدا کردن به گوشی هوشمند خود است. صدها میلیون کاربر گوشی های هوشمند در سراسر جهان با کمکبیومتریک ها به گوشی خود دسترسی پیدا میکنند. این روند به رشد خود ادامه خواهد داد و به تدریج به قاعده ای در فضای تجاری تبدیل خواهد شد.

برگرفته از مجله a&s

http://www.didarc.com/fa/news/fingerprint-face-readers-see-growth-potential

سیستم کنترل دسترسی برای مدت های زیادی است که کارکرد اصلی خود را انجام داده است – این کارکرد اصلی به معنای صدور اجازه ی ورود به افراد مجاز و در نتیجه مراقبت از جان و مال افراد میباشد. اما با گذر زمان، جز امکان باز کردن دربها از سوی سیستم های کنترل دسترسی، شاهد کارکردهای بیشتر این سیستم ها خواهیم بود. تلفیق این سیستم ها با سیستم های دیگر و داده هایی که این سیستم ها تولید میکنند، هوش تجاری و آگاهی های بیزینسی واقعی را ارائه میکنند. این موضوع بیشتر از هر جای دیگر، در ساختمان های هوشمند خود را نشان میدهد. در این ساختمان ها سیستم کنترل دسترسی میتواند ساختمان را چه بسا هوشمندتر بسازد.

ادامه خواندن →